Ostatni w tym stuleciu tranzyt Wenus na tle tarczy Słońca zobaczymy szóstego czerwca tego roku już w momencie wschodu Słońca, ponieważ początek zacznie się już pod horyzontem.

Całe zjawisko widoczne będzie w zachodniej części Oceanu Spokojnego, we wschodniej i północnej Azji, na Alasce, Grenlandii oraz w centralnej i wschodniej Australii. Początek zjawiska widoczny w całej Ameryce Północnej, w północno-zachodniej części Ameryki Południowej oraz na zachodnim Atlantyku (Słońce zajdzie przed końcem zjawiska). Koniec zjawiska widoczny w całej Europie (z wyjątkiem Hiszpanii), we wschodniej Afryce, zachodniej i południowej Azji oraz na całym obszarze Oceanu Indyjskiego.

Tranzyt Wenus jest zjawiskiem astronomicznym polegający na tym, że planeta Wenus znajduje się pomiędzy Ziemią a Słońcem i jest widoczna na tle tarczy słonecznej. Zjawisko jest w swej istocie podobne do zaćmienia Słońca, z tym że ze względu na dużo mniejsze obserwowane z Ziemi rozmiary kątowe planety w porównaniu z rozmiarami Księżyca, zasłonięta jest tylko niewielka część tarczy słonecznej.

Aby zaszło zjawisko przejścia, muszą być spełnione jednocześnie dwa warunki: 

• Wenus musi się znajdować w koniunkcji dolnej ze Słońcem, czyli w rzucie na płaszczyznę ekliptyki, musi znajdować się pomiędzy Ziemią a Słońcem
• Wenus musi znajdować się w pobliżu węzła swojej orbity, czyli blisko płaszczyzny ekliptyki.

Takie zjawisko miało już miejsce wcześniej np. ósmego czerwca  2004 roku. Ale wtedy można było obserwować  cały przebieg od początku do końca, a pogoda w tym dniu dopisała prawie w całym kraju.

Pierwszy kontakt Wenus zacznie się o godzinie 22:10 – Słońce niestety będzie pod horyzontem- (zjawisko niewidoczne ) środek zjawiska o 01:30 a zakończy się o 04:50. W Warszawie zjawisko będzie widoczne rano już przy wschodzie Słońca  o godzinie 04:31.

Przy obserwacji  takich zjawisk należy zachować szczególną ostrożność,  a zwłaszcza wtedy gdy używamy do tego celu instrumentów optycznych – np. lornetki, refraktora, teleskopu, lub innych instrumentów obserwacyjnych.  Nie dajmy się zwieść, że w momencie wschodu Słońce nie świeci ostro. Z każdą minutą jego blask będzie wzrastać. Dlatego do obserwacji należy się zaopatrzyć parę dni wcześniej np. w szkiełko spawalnicze, krążek CD (tylko niektórych firm), lub samemu okopcić kawałek szybki knotem świecy.

Można również nabyć w specjalizowanych sklepach odpowiednie jednorazowe okulary do obserwacji zaćmień Słońca. Uchroni nas to przed nieodwracalną utratą wzroku. Jeżeli nie będziemy w posiadaniu odpowiednich filtrów zabezpieczających nasz wzrok, to o ile dopisze pogoda będziemy mogli zobaczyć z pewnością w mediach, prasie, w Internecie wykonane zdjęcia, filmy przez miłośników Astronomii oraz zawodowych astronomów.
Warto zobaczyć takie zjawisko ponieważ kolejne będzie widoczne dopiero w latach 2125.12.08, 2247.06.11, 2255.06.09. 

Przebieg zjawiska: dane dla Warszawy  

Pierwszy kontakt: 22h10m (5 czerwca) 41º 354º -15º   Słońce pod horyzontem
Drugi kontakt: 22h28m (5 czerwca) 38º 358º -15º   Słońce pod horyzontem
Środek zjawiska: 1h30m (6 czerwca) 345º 40º -6º   Słońce pod horyzontem
Trzeci kontakt: 4h32m (6 czerwca) 293º 75º 17º   Zjawisko widoczne - wschód Słońca w Warszawie 4:14
Czwarty kontakt: 4h50m (6 czerwca) 290º 79º 20º   Zjawisko widoczne - koniec zjawiska 4:50 

Ważniejsze zjawiska astronomiczne w maju 2012 r. 

2012:05:01 10:30 Księżyc w złączeniu z Marsem, 7,31°
2012:05:04 20:03 Księżyc w złączeniu z Saturnem, 6,15 °
2012:05:06 05:13 Księżyc w perygeum (357062 km)
2012:05:06 05:37 Pełnia Księżyca
2012:05:12 23:49 Ostatnia kwadra
2012:05:13 15:20 Jowisz w złączeniu ze Słońcem
2012:05:19 18:43 Księżyc w apogeum (406469 km)
2012:05:20 06:40 Księżyc w złączeniu z Merkurym, 2,06°
2012:05:20 14:37 Księżyc w złączeniu z Jowiszem, 1,74°
2012:05:21 01:50 Księżyc w nowiu
2012:05:22 07:51 Merkury w złączeniu z Jowiszem, 0,39°
2012:05:22 23:28 Księżyc w złączeniu z Wenus, 4,72°
2012:05:23 22:48 Neptun w kwadraturze
2012:05:27 13:08 Merkury w złączeniu górnym
2012:05:28 22:19 Pierwsza kwadra
2012:05:29 08:32 Księżyc w złączeniu z Marsem, 6.41°

29 kwietnia w Wieruszowie odbył się wiosenny festyn zorganizowany przy współpracy z Wojewódzkim Domem Kultury (WDK), Lokalnym Kępińskim Radiem i lokalną telewizją kablową SUD, Urzędem Miasta Wieruszów oraz Wieruszowskim Kołem Astronomicznym WIERAS, jako Koło Terenowe w Wieruszowie. Dla dociekliwych informujemy, że skrót WIERAS pochodzi od dwóch słów: WIERuszów i AStronomia. Cztery pierwsze litery to nazwa naszego miasta oraz dwie kolejne tworzą nazwę Wieruszowskiego Koła Astronomicznego.

Na festynie oprócz dobrej zabawy dla każdej grupy wiekowej gdy Słońce zachodziło nisko nad zachodnim horyzontem, Wieruszowskie Koło Astronomiczne rozstawiło swój sprzęt obserwacyjny. Na zaproszenie Opiekuna koła Pana Kazimierza BŁASZCZAK WKA WIERUS przybył również ze swoim sprzętem obserwacyjnym mój wieloletni kolega Mariusz NOCULAK z Miejscowości Laski koło Kępna - Województwo Wielkopolskie. Zaprezentował on swój 12-to calowy teleskop zamocowanym na montażu Dobsoona  o średnicy zwierciadła 32 cm. Również Pan Zbigniew KURPIŃSKI – mieszkaniec Wieruszowa (województwo Łódzkie) zaprezentował swój sprzęt obserwacyjny zamontowany na montażu paralaktycznym HEQ5 Po SynScan z GOTO. Był równierz najmłodszy Miłośnik Astronomii Pan Przemysław IDŹCZAK. Pokazano równierz prywatną kolekcję meteorytów, którą przedstawił mój kolega Mariusz Noculak. 

W tym dniu na Wieruszowskim nieboskłonie można było zobaczyć Księżyc w pierwszej kwadrze oraz trzy jasne planety: najjaśniejszą była Wenus, potem Mars i Saturn. Najpierw sprzęt obserwacyjny był skierowany na księżyc.

Bardzo ładnie prezentowały się kratery, góry Apeniny, morze spokoju oraz wiele innych ciekawych obiektów widocznych na naszym srebrnym globie przez okular teleskopu i lunet astronomicznych. Bardzo okazale prezentowała się świecąca swoim blaskiem planeta Wenus, która obecnie jest najjaśniejszym obiektem na naszym nocnym niebie po Księżycu. Jej blask w tym dniu wynosił –4.22 magnitudo. Patrząc przez teleskop na Wenus było ją widać w fazie prawie pierwszej kwadry.

Kolejnymi obiektami jakie obserwowano była planeta Mars oraz Saturn. Pokazano również parę innych obiektów Np., gromadę kulistą w konstelacji Herkulesa. Wszystkie obserwowane obiekty cieszyły się bardzo dużym zainteresowaniem wśród osób, które udały się na wyznaczone przez organizatora miejsce przeznaczone do obserwacji nocnego nieba. Ponadto na telebimie na żywo z wykorzystaniem laptopa rzutnika i kamerki cyfrowej umieszczonej w ognisku teleskopu oraz w wykorzystaniem projekcji okularowej przez dwóch Miłośników Astronomii Pana Mariusza noculaka i Zbigniewa Kurpińskiego, rzucano na żywo wcześniej wymienione obiekty.

Zaprezentowano również wszystkim uczestnikom festynu program Stellarium ver. 0.11.2, który bardziej przybliżył lokalizację prezentowanych obiektów, oraz zagadnienia z dziedziny astronomii. Dzięki programowi Stellarium pokazano również zbliżający się tranzyt Wenus na tle tarczy Słońca a także częściowe zaćmienie księżyca, które będzie widoczne w tym roku.

Na zakończenie pokazano również ciekawe filmy o tematyce popularnonaukowej. W tym dniu pogoda dopisała pomimo że w godzinach przedpołudniowych były bardzo silne porywy wiatru dochodzące momentami do 80 Km/h. Koło miłośników Astronomii w Wieruszowie posiada swój serwis Internetowy pod adresem: http://www.wieras.pl/index.php Warto również odwiedzić serwis WWW http://nocneniebo.pl/index.php Pana Zbigniewa Kurpińskiego – Wieruszowskiego Miłośnika Astronomii. Odsyłam również do lokalnej prasy pod adres:  www tugazeta.pl  

Foto-1 Foto-2 Foto-3
Foto-4 Foto-5 Foto-6
Foto-7 Foto-8 Foto-9
Foto-10 Foto-11 Foto-12
Foto-13 Foto-14 Foto-15
Foto-16 Foto-17 Foto-18

Robert Ward trzyma kawałek meteorytu z ognistej kuli Pierwsze fragmenty Kalifornijskiego Bolidu widocznego w ciągu dnia w Newadzie zostały odzyskany we wtorek przez Roberta Warda. Jest on jednym chyba z najbardziej znanych łowców meteorytów na świecie. Ward mieszka w Arizonie i został zafascynowany meteorytami od momentu kiedy był świadkiem widocznej kuli ognia jako chłopiec w 1986 roku. Pod koniec 1980 znalazł swój pierwszy meteoryt, a dzisiaj jego kolekcja osobistych znalezisk, skał kosmicznych zawiera prawie 500.

   

Robert Ward i inni łowcy meteorytów będą szukać czarnych kamieni, które wyróżniają się od rodzimych ziemskich skał. Świeżo po upadku na ziemię meteoryty są pokryte w cienką czarną warstwą powstałą na skutek fuzji z ciepła wytwarzanego przez tarcie i ciśnienie powstałe z powietrza. Może on być również rozpoznany za pomocą wykrywacza metali, jak wiele meteorytów zawiera drobiny żelaza niklu metalu. Po wstępnej ocenie, wydaje się, że upadek Kalifornijskiego meteorytu jest szczególnie rzadkim rodzajem meteorytu o nazwie CM chondryt węglanowy. Są bogate w węgiel i zawierają wodę i złożone związki organiczne, w tym aminokwasy. Tu na Ziemi, aminokwasy są wykorzystywane przez nasze komórki do budowy białka, które sprawiają, moc naszych ciał.

Fragment meteorytu Murchison, który spadł w Australii w 1969 roku.

Fiolka zawiera mikroskopijne diamenty znalezione również w skale. Jeden z najbardziej znanych chondrytów cm KON-drites), który spadł 28 września 1969 roku w pobliżu miasta Murchison w Australii. Niecałe 100 kg próbek zostało odzyskane od momentu upadku Murchisona . Mieszkańcy, którzy zabierali kawałki tuż po upadku mówili że meteoryt pachniała metanolem - forma alkoholu), to pewny znak, że zawierał związki organiczne. Bill Cooke z meteorytowego biura w NASA Marshall Space Flight Center w Huntsville, Alabama, szacuje, że meteoryt był o wielkości minivana i ważył około 154.300 funtów, zanim uderzył w atmosferę. W momencie rozpadu wynosiła równowartość energii o mocy 5-kiloton eksplozji. Podczas gdy większość meteorytów pochodzi od asteroid, to ten kawałek może być fragmenty komety, które są bogate w wodę i mają podobne kompozycje. 

Więcej dodatkowych informacji tutaj

Babak Tafreshi astronom, dziennikarz oraz dyrektor The World at Night (TWAN) stworzył wyjątkowy film w technice timelapse (Film poklatkowy) skierowany do obserwatorów nieba. Jak sam powiedział produkcja jest przede wszystkim hołdem dla obserwatorów z całego świata. Jeżeli lubisz wieczorową porą wyjść na zewnątrz i spojrzeć w gwiaździste niebo to ten film jest skierowany właśnie do Ciebie. 

Film został wydany z okazji Światowego Miesiąca Astronomii.

Film nie przez przypadek ujrzał światło dziennie właśnie w kwietniu. W tym roku to właśnie ten miesiąc oficjalnie uznano Światowym Miesiącem Astronomii. Babak Tafreshi wykorzystał swoje materiał do stworzenia filmu z lat 2007-2011 które zostały wykonane w różnych miejscach na całym świecie - m.in. w Iranie, La Palma (Wyspy Kanaryjskie), Austrii, Niemczech i Nepalu.

Ważniejsze zjawiska astronomiczne w kwietniu 2012 r.

2012:04:03 23:18 Księżyc w złączeniu z Marsem 8,30 °
2012:04:03 22:24 Wenus w pobliżu M45 (Plejady) 
2012:04:06 21:21 Pełnia Księżyca
2012:04:07 12:16 Księżyc w złączeniu z Saturnem 6,00 ° 
2012:04:07 19:08 Księżyc w perygeum (358390 km)
2012:04:13 12:52 Ostatnia kwadra
2012:04:15 20:05 Saturn w opozycji
2012:04:15 20:51 Saturn w perygeum
2012:04:18 19:28 Maksymalna elongacja wschodnia Merkurego (27,49 °)
2012:04:18 21:28 Księżyc w złączeniu z Merkurym, 7,04 ° 
2012:04:21 09:20 Księżyc w nowiu
2012:04:22 15:40 Księżyc w apogeum (406413 km)
2012:04:22 19:13 Księżyc w złączeniu z Jowiszem, 2.36 ° 
2012:04:22 22:45 Merkury w złączeniu z Uranem, 2,00 ° 
2012:04:25 05:38 Księżyc w złączeniu z Wenus, 5,73 ° 
2012:04:29 12:01 Pierwsza kwadra

Według kalendarza Majów, który prawdopodobnie oparty jest na kalendarzu jeszcze starszej starożytnej cywilizacji, w 2012 roku, skończy się tak zwana era Piątego Słońca. Ma to być ostatnia era ludzkiej egzystencji. Co nastąpi potem? Po prostu tego nie wiemy. Niektórzy uważają, że rasa ludzka przestanie istnieć, inni, że ludzkość zostanie przeniesiona na nowy jakościowo poziom. Tymczasem, obserwując naturę, i wszystko, co dzieje się na świecie wszystko wskazuje na to, że po raz kolejny będziemy mogli podziwiać niesamowitą zgodność przewidywań starożytnych. Rzeczywiście, wszystko wskazuje na to, że zbliżają się wydarzenia na skalę planetarną.